ده دقیقه فراموشی

ده دقیقه به فراموشی

باورم نمی شه .باورم نمی شه،به همین راحتی؟آخه چرا؟چه جوری؟یادته روز آخر،موقع خداحافظی گفتی هیچ وقت فراموشم نمی کنی؟،حتی توی دفتر خاطراتم هم نوشتی که:«دوست خوبم اگر روزی پرواز ماهیان در آسمان و شنای پرندگان در آب ها را دیدی، بدان فراموشت کردم؟» یادته؟اما حالا، حالاکه فقط سه سال گذشته ، نه ماهی ها در آسمان پرواز می کنند و نه پرندگان در آب ها شنا.پس چه شده که فراموشم کردی؟و روز آخر امتحانات که در مدرسه ی شما برگزار می شد ،در حالی که فقط ده دقیقه مانده بود تا از اینجا بروم ، مانند غریبه ای پرسیدی : «ببخشید دختر خانوم ساعت چند است؟»به تو نگاه می کنم و می گویم :«ده دقیقه مانده به فراموشی» و می روم.

به قلم در سه شنبه بیست و چهارم دی 1387 ساعت 22:30 |